اثر

دوشنبه

دو فصل از از رمان الجزایر
نویسنده: کتی آکر، ترجمه: امید شمس
تمام زنان الجزایر چادر می پوشند. این لباس بزرگ چهارگوش تمام صورت و بدن را می پوشاند و زن را بدل به موجودی ناشناس می کند. چنین چیزی دیگریک زن نیست. ازاین پس زن یک کُس است. یک کُس می تواند ببیند. نمی تواند دیده شود.

برچسب‌ها: زن برگ, شعر جهان, نوامبر۲۰۱۱